Artykuły

Metal Hammer, listopad 2006
Gerard Way od dawna rysował, malował, pisał teksty i grał na gitarze. 11 września przebywał w pracy - w nowojorskim biurze rysował obrazki do komiksów . Słyszał przeraźliwe odgłosy samolotów uderzających w wieżowce WTC. Tragedia odcisnęła piętno na życiu tego młodego i wrażliwego człowieka. Rzucił pracę pracę rysownika, postanowił nie zwlekać dłuzej i zaczął starania, by założyć własny zespół

Dosłownie kilka dni po tragedii, wspĂłlnie z perkusistą Mattem Pelissierem mieszkającym rĂłwnieĹź w Newarku, mieście połoĹźonym zaledwie 8 km od Manhattanu, rozpoczął pierwsze prĂłby stworzenia kapeli. WkrĂłtce chłopcy skrzyknęli się z Ray’em Toro, ktĂłry miał zająć pozycję gitarzysty.

Na strychu u Matta odbywały się pierwsze nagrania. Zarejestrowano wtedy kawałki “Bring More Knives” (potem “Our Lady of Sorrow”) oraz Cubicles. Zespół ciągle nie miał basisty. Tak się złoĹźyło, Ĺźe ta rola przypadła młodszemu bratu Gerarda, Mikey’emu. Młody Way był tak zachwycony tym, co robi starszy brat, Ĺźe postanowił takĹźe wziąść udział w przedsięwzięciu. Najpierw wpadł na pomysł nazwy grupy. To on podpowiedział, Ĺźe kapelę ochrzcić moĹźna na cześć tytułu opowiadań Irvine’a Welsha - “Ecstasy: Three Tales of Chemical Romance” (autora m.in. “Transpotting” i “Porno”). Tak postało My Chemical Romance. Mikey tłumaczy: “wszytskie opowiadania Welsha nazwane zostały “chemicznymi romansami”. Chodzi o to, Ĺźe opowiadają one o młodych ludziach, ktĂłrzy miotają się miedzy miłością do drugiego człowieka, a miłością do narkotykĂłw. Nie moĹźna mĂłwić przy tym, ze my przemykamy oko na problem narkotykowy, jesteśmy tego świadomi i sami pozostajemy czyści i trzeĹşwi.

Zespół wkrótce zaczął pokazywać się na lokalnej scenie i dzięki temu, zaledwie po trzech miesiącach, podpisał kontrakt z wytwórnią Eyeball Records. Wtedy też chłopcy poznali wokalistę i gitarzystę grupy Pencey Prep, Franka Iero. Gdy grupa franka się rozpadła, chłopak dał cynk i na kilka dnie przed wejściem do studia zasilił szeregi My Chemical Romance. Zdążył nawet zagrać kilka partii gitarowych w dwóch nowych piosenkach.

Debiutancki krążek, zatytułowany “I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love” na rynku ukazał sie w czerwcu 2002 roku. Dziś MCr słynie z albumĂłw, na ktĂłrych treść skłąda się określony koncept. W momencie premiery debiutanckiego krążka, fakt ten nie był jeszcze takim pewnikiem, a raczej intrygującą niespodzianką. “I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love” opowiadę historię pary przestępcĂłw, ktĂłrzy wspĂłlnie dokonują wiele zbrodni. To coś na wzĂłr bonnie i Clyde. Ta opowieść będzie kontynuowana na kolejnym albumie grupy.

Krążek “I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love” okazuje się bardzo waĹźną pozycją w dyskografii MCR nie tylko ze względu na to, Ĺźe jest debiutem. Jeśli wsłuchamy się w teksty odkryjemy, Ĺźe nawiązują one często do problemĂłw wokalisty - brania narkotykĂłw, naduĹźywania alkoholu i rozstania się z dziewczyną, ktĂłra zdradzała go z przyjaciółmi. W tekstach odbija się teĹź echem tragedia z 11 września…

Debiutancka płyta zwrĂłciła uwagę zarĂłwno krytykĂłw jak i sluchaczy. Zespół okazał się być tak obiecujący, ze zainteresowała się nim wytwĂłrnia Reprise Records. W 2003 roku grupa podpisała kontrakt z tą firmą i jak do tej pory wydała dwa albumy sygnowane jej logo. Praca nad drugim krążkiem rozpoczęła sie zaraz po powrocie z trasy. Album nosi tytuł “Three Cheers for Sweet Revenge” i ukazał się w 2004 roku. Głównie za sprawą trzech singli, tj. “I’m Not Okay (i promise)”, “Helena” oraz “The Ghoust of You”, krążek w ciągu 12 miesięcy pokrył się platyną.

Często sukces w jednej dziedzinie łączyć się moĹźe z poraĹźką w innej. Tak właśnie było w przypadku bohaterĂłw tego artykułu. Płyta pięła się coraz wyĹźej, wprost na szczyty list przebojĂłw, a perkusista Matt Pelissier, odwrotnie proporcjonalnie, powoli sięgał dna. MĂłwi się, Ĺźe Matt lubił sobie popić, a Ĺźe nie naleĹźał teĹź do typĂłw pokornych, często wdawał się w kłótnie. Główna linia sporu leĹźała pomiędzy nim a Ray’em Toro. Gitarzysta zarzucał Mattowi, zresztą słusznie, Ĺźe ten popełnia podczas koncertĂłw zbyt wiele błedĂłw, przez co gitara nie jest w stanie rĂłwnomiernie współgrać z bębnami. Poza tym to Matt spalił vana braci Way’Ăłw , ktĂłry kupili za pięniądze podarowane przez babcię. Kłótnie doprĂłwadziły do ostatecznego rozstania - tuĹź po powrocie z sierpniowej trasy zJaponii, Matt Pelissier zastąpiony został przez Boba Bryara. Dziś losy Matta nie interesują juĹź nikogo. Wiadomo, Ĺźe pracuje jako mechanik w New Jersey.

Zespół zgrał się z nowym perkusistą i muzycy postanowili iść za ciosem. JuĹź od początku 2005 roku regularnie koncertowali - najpierw brali udział w trasie Taste of Chaos, potem otwierali ameykańskie koncerty postpunkowego Green Day’a, ktĂłry wtedy akurat podbijał świat płytą “American Idiot”. Rzeczy zaczęły toczyć się zawrotnym tempie, a popularność zespołu dosięgac poczęła wszystkich zakamarkĂł USA i dotarła do Europy. Gerard mĂłwi: “Bycie w My Chemical Romance to rzecz świetna. Ciagle Ĺźyjemy w podwyĹźszonej temperaturze. Są tego pozytywne ale i negatywne strony. Najpierw o negatywnych: nie mamy juĹź Ĺźadnej prywatności, ale bardzo ją sobie cenimy. Jej brak jest więc dla nas sporym utrudnieniem. Pozytywna strona dotyczy tego, Ĺźe mamy się dobrze i nie mamy zamiaru kłamać w tym względzie. nie czytujemy prasy muzycznej i recenzji z naszych koncertĂłw. Trzymamy się z daleka od rzeczy tego typu. ZarĂłwno pozytywne jak i negatywne recenzje mogą wpływac na nas negatywnie. Jeśli ukazuje sie coś ciekawego w prasie na nasz temat, na przykład wywiad, zdarza się, Ĺźe czytamy tekst i sprawdzamy, czy nikt nie przekręcił naszych wypowiedzi. Bierzemy sprawy takimi, jak sie mają, dlatego mozemy pozostać skromni. Z resztą my zawsze bylismy samotnikami i trochę odludkami, dlatego ten cały sukces i akceptacja ciągle nas zadziwia.”

W tym roku, pod koniec paĹşdziernika ukazał się trzeci krążek studyjnych panĂłw z New Jersey. “The Black Parade” nagdrywany był od kwietnia do sierpnia w kalifornijskim studio “El Dorado”. Tym razem znowu mamy do czynienia z konceptem, ktĂłry przewija się przez cały album. Ray Toro tłumaczy: “Pomysł polega na tym, Ĺźe gdy umierasz, śmierć przychodzi w formie wygodnej dla Ciebie. W przypadku głównego bohatera jest to forma parady. To jego najpiękniejsze wspomnienie z dzieciństwa - ojciec zabrał go, by podziwiać tę paradę. Gdy bohater umiera, śmierć przychodzi do niego w formie czarnej parady. On sam wędruje po zaświatach i spotyka rĂłwnieĹź inne, takĹźe zmarłe, postacie.”

MCR lubuję się w poruszaniu makabrycznych tematĂłw, zresztą sam ich wizerunek nasuwa takie spostrzeĹźenia. Mimo wszystko muzycy przekonują, Ĺźe nowy album owszem opowiada o śmierci, ale wszystko to ma słuĹźyć apoteozie Ĺźycia. Ray Toro: “Ignorowanie śmierci, a takĹźe banie się jej jest głupotą, gdyĹź na kaĹźdego z nas przyjdzie pora… Gdy spoglądasz na śmierć i jej realność, zdajesz sobie sprawę, Ĺźe wszyscy umrzemy. Wykorzystajmy zatem ten czas na ziemi i bądĹşmy pozytywni z tym co robimy, czyńmy dobro. O to chodzi w tym albumie”.

Artykuł podesłała Rebel_Kid